Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΟΥ
Η ιστορία του Ραμαγιάνα όπως αφηγείται στην παράσταση Kecak στο Uluwatu
Ο πρίγκιπας Ράμα, η απαχθείσα σύζυγός του Σίτα, ένας στρατηγός-πίθηκος και μια φλεγόμενη πόλη — ο χορός Κετσάκ ζωντανεύει σε μια σκηνή πάνω από τον γκρεμό ένα απόσπασμα από τα αρχαιότερα έπη της Ασίας.
Δείτε τα εισιτήρια για το Kecak στο Uluwatu στο GetYourGuide ↗Το έπος πίσω από το άσμα
Το Ραμαγιάνα είναι ένα από τα μεγάλα έπη της ινδουιστικής λογοτεχνίας, που αφηγείται την ιστορία του Πρίγκιπα Ράμα, της συζύγου του Σίτα και τον μακρύ αγώνα για να ξαναβρεθούν μετά την απαγωγή της Σίτα. Εκδοχές της ιστορίας αφηγούνται σε όλη τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία σε δεκάδες γλώσσες και μορφές τέχνης, και στο Μπαλί εμφανίζεται σε ανάγλυφα ναών, σε θέατρο σκιών και σε αρκετές παραδόσεις χορού — το Kecak είναι απλώς το πιο διεθνώς γνωστό μέσο για να τη μεταδώσει. Οι περισσότερες παραστάσεις στην Uluwatu επικεντρώνονται σε ένα κεντρικό τμήμα του πολύ μεγαλύτερου έπους: την απαγωγή της Σίτα και τον πόλεμο που δόθηκε για να την κερδίσουν πίσω.
Η αρπαγή της Σίτας
Στο επεισόδιο που οι περισσότερες παραστάσεις Kecak δραματοποιούν, ο βασιλιάς των δαιμόνων Ραβάνα, κυρίαρχος του νησιωτικού βασιλείου της Λάνκα, γοητεύεται από τη Σίτα και παρασύρει τον Ράμα και τον αδελφό του μακριά από το δασικό τους καταυλισμό με ένα τέχνασμα, προτού την αρπάξει και την πάρει μαζί του με ένα ιπτάμενο άρμα. Είναι η πράξη που πυροδοτεί όλο το δράμα — ό,τι ακολουθεί, η αναζήτηση, η συμμαχία με τον στρατό των πιθήκων και η τελική μάχη, πηγάζει από αυτή τη μοναδική απαγωγή. Στη σκηνή, ο ψάλλων χορός γίνεται ταυτόχρονα δάσος, άρμα και αναταραχή καθώς η σκηνή ξετυλίγεται.
Ο Χανούμαν, ο στρατηγός των πιθήκων
Ο Χανούμαν είναι η πιο αγαπημένη μορφή του έπους: ένας στρατηγός-πίθηκος προικισμένος με υπεράνθρωπη δύναμη και την ικανότητα να διανύει τεράστιες αποστάσεις με ένα άλμα, που υπηρετεί τον Ράμα με απόλυτη αφοσίωση. Σταλμένος να βρει τη Σίτα, ο Χανούμαν φτάνει στη Λάνκα, την εντοπίζει αιχμάλωτη και της παραδίδει ένα δαχτυλίδι από τον Ράμα ως απόδειξη ότι η βοήθεια έρχεται. Συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στην αυλή του Ράβανα, όπου ταπεινώνεται και — στην πιο γνωστή εκδοχή του επεισοδίου — η ουρά του τυλίγεται με ύφασμα και πυρπολείται. Καταφέρνει να ξεφύγει και χρησιμοποιεί την ίδια φλεγόμενη ουρά για να βάλει φωτιά σε μέρη της πόλης, πριν επιστρέψει στον Ράμα.
Γιατί το σόου τελειώνει με φωτιά
Η δραματική σκηνή με τη φωτιά που κλείνει τις περισσότερες παραστάσεις στο Uluwatu αντλεί τον συμβολισμό της από αυτό το σημείο της ιστορίας — η φλόγα ως τιμωρία και ανταπόδοση, αλλά και ως το οπτικό αποκορύφωμα της κεντρικής πράξης αντίστασης του Ραμαγιάνα. Στην πράξη, το φινάλε με τη φωτιά και την έκσταση συχνά αντιμετωπίζεται ως ένα ξεχωριστό κομμάτι μέσα στην παράσταση, ριζωμένο στην ίδια παράδοση τρανς του sanghyang από την οποία γεννήθηκε το ίδιο το Kecak, με έναν ερμηνευτή που λέγεται ότι εισέρχεται σε κατάσταση έκστασης πριν διαλύσει με κλωτσιές έναν σωρό από αναμμένα κελύφη καρύδας. Οι διάφορες εκδοχές το συνδέουν με την ιστορία με διαφορετικό βαθμό κυριολεξίας, αλλά ο συμβολισμός — η φωτιά ως σημείο καμπής — παραμένει σταθερός.
Η επανένωση, εκτός σκηνής
Η πλήρης Ραμαγιάνα εκτείνεται πολύ πέρα από όσα μπορεί να καλύψει μια παράσταση μίας ώρας: ο Ράμα συμμαχεί με τον βασιλιά των πιθήκων Σουγκρίβα, ο στρατός των πιθήκων χτίζει έναν διάδρομο προς τη Λάνκα, διεξάγεται πόλεμος, ο Ράβανα ηττάται και ο Ράμα με τη Σίτα τελικά επανενώνονται μετά το τέλος της σύγκρουσης. Το Kecak στο Ουλουβάτου συνήθως δραματοποιεί μόνο τα εναρκτήρια στάδια αυτής της πορείας — την απαγωγή, την αναζήτηση και τη σκηνή της φωτιάς — και όχι ολόκληρη τη στρατιωτική εκστρατεία, γι' αυτό και η παράσταση διαρκεί μία ακριβή ώρα, αντί για τις πολυήμερες αφηγήσεις που το έπος λαμβάνει μερικές φορές αλλού στο Μπαλί.